1 Eylül 2010, kolay kolay unutulacak bir tarih degil, hic de degil. O gün hastanelerde dogan yeni bebekler annelerini mutluluktan aglatmistir, yeni okula baslayanlar aglatmislardir annelerini, babannelerini, annanelerini," bak büyüdüde okula basladi" diyen gözler ile bakarak.
O gece bazilarida agladi, dökülen gözyaslarina hic te hakim olmak istemediler, SICACIK inci taneleri düserken, aslinda yillarca biriken özlemin DISA dökülmesiydi bunlar. Ikiside biraktilar...akin akabildiginiz kadar, hele hele 0.40 da...
Evet o gece onlarin gecesiydi, öylede olmasini istediler ve öylede oldu. Bir an ama bir an zaman durdu ve onlara hitaben; Bu anlar sadece size, evet sadece size...dedi. Durdurdugu " o" zamani birer görünmez öpücük ile kalplerine koydu.
- Sizinle kalacak bunlar, hep ve herzaman. Sonsuza kadar.
Gece sakladi onlari, olanlari bir onlar birde zaman bildi...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten