> Kavga
> faslı
>
> Karımla alışveriş merkezinde dolaşırken birden
> önümüzden inanılmaz güzel bir kadın geçti. Nasıl
> oldu ben de anlamadım ama ilk defa bir kadına bu derece
> kilitlendim. Bu durumun farkında olan karımın şu
> sözleri ile kendime geldim. "Bakma faslın bittiyse
> kavgaya geçeceğim!"
>
>
>
> Nur
> topu
>
> İşyerinde küpe takan erkek arkadaşımıza babasından
> yorum: "Bir zamanlar nur topu gibi oğlum vardı; nuru
> gitti, topu kaldı!" *******
>
>
>
>
> Toplamda
>
>
> Geçen gece nöbetteyken acile 3 yaşında, para yutmuş
> bir hasta geliyor. Babasına ne kadar yuttuğunu soruyoruz;
> "1 YTL" diyor.. Yapılan tetkikler sonucunda bir
> adet 50 Kuruş ve iki adet 25 Kuruş tespit ediyoruz. Baba
> bir şekilde haklı olduğu için sadece aramızda
> gülüşerek konuyu kapatıyoruz..
>
>
>
> Namaz
>
> Ramazanda cemaat toplanmış, teravihde. Ufaklığın teki
> de annesinin peşine takılmış gelmiş. Namaz
> kılınırken sessiz sessiz olanları izleyen çocuğun
> dudaklarından hayal gücünü ortaya koyan şu cümleler
> dökülüyor. ''Yatın kölelerim! Kalkın
> kölelerim! Yatın kölelerim! Kalkın kölelerim!''
> Cemaat uzun süre secdeden kalkamadı tabi...
> *******
>
>
>
>
> Mesaj
> alındı
>
> "Seviyor musun?" dedim, "Seviyorum."
> dedi. "Ne kadar?" dedim, "Çok." dedi.
> "Ne kadar çok?" dedim. "Her akşam eve gelip
> dırdırını çekecek kadar çok..." dedi. Sustum...
>
>
>
> Potansiyel
> müşteri
>
> Kırmızı ışıkta durduğum anda yanımdan iki
> motosikletli ışık hızında ve tek tekerlek üzerinde
> geçti.. Ben ağzım açık olayı izlerken yanıma yanaşan
> 112 ambulansından doktor camı açtı ve bana:
> ''Gördün mü bizim müşterileri... Hey
> maşallah!'' dedi. ********
>
> 1
> Nisan şakası
>
> 1 Nisan sabahı kocamdan mesaj geldi; "Karıma akşama
> toplantım var diyeceğim. Hazırlan hayatım, yedi gibi
> gelirim." 1 Nisan şakası olduğunu bildiğimden,
> hemen cevap verdim tabii. "Aşkım kocamın akşama
> toplantısı varmış, ev müsait bekliyorum." Sinirden
> köpürmüş, öyle şaka yapılır mıymış? Yaptım
> gitti!
>
>
>
> Tövbe
> ya
>
> Babamı namaz kılmış, dua ederken görünce "Benim
> için de dua et" deyiveriyorum ve babamın cevabıyla
> dumur oluyorum. "Kendisi nerede derse ne diyeyim?"
> ***********
>
>
>
>
> Cadaloz
> kaynana
>
> İş arkadaşımın düğünündeyiz. Nikah kıyılıyor,
> imzalar atılıyor, gelin ve damadı tebrik etmek için
> ayağa kalkıldığında elektrikler kesiliyor. Biz hep
> beraber "Aaaa!" diye tepki gösterirken,
> arkadaşımın annesi oldukça yüksek sesle düşüncesini
> dile getiriyor. "Oğlumun daha ilk dakikadan hayatı
> karardı."
>
>
>
> Sarışının
> hamile hali
>
> Hamile olan sevgili sarışın kuzenim, gebelikle ilgili
> okuduğun; "Bebekler zekalarının %80'ini anneden
> alıyorlar." makalesinden sonra panikle bana dönüp;
> "Ay inanmıyorum. Bana ne kalacak o zaman?" diye
> sorduğunda sana; "Üzülme öyle bile olsa senin
> kaybedeceğin bir şey yok!" diyemedim ya! Lanet olsun
> içimdeki insan sevgisine!
>
>
> 30.000
> bakımı
>
> Yengemin burun ameliyatından sonra elinde bir demet
> çiçekle gelen abimin inceliğini, kurduğu cümleyle daha
> bir iyi anladık. "Hatun kokla bakayım burnun
> çalışıyor mu?"
>
>
>
> Lamba
>
> Dün gece evime giderken yolun tenhalığından olsa gerek
> kırmızı ışıkta geçtim. Ardından yurdum polisine
> alkışı hak ettiricek anons: "Bacım o geçtiğin
> gece lambası değildi, çek sağa."
maandag 7 december 2009
"FAYTON "Çocukluğuma Yolculuk
Bazen kulağımıza gelen eski tanıdık bir müzik ile bazen bir resim, bir tanıdık kişi veya basit bir eşya ile bir an eskilere gidip daldığımız kim bilir kaç kere olmuştur ve halende oluyordur.
Kimisine göre, geçmişi düşünmek, icinde bulunduğun zamandan mutlu olmadığını gösterirmiş. Eğer bunu diyen, içinde bulunduğu zamandan mutlu değilse onu bilemem ama arada sırada geçmişe söyle bir gidip bazı eski güzel hatıraları, güzel şeyleri anımsamak hiçte kötü bir şey olmasa gerek.
Geçenlerde çok sevdiğimiz bir ağabeyim aksam yemeğine davet etti. Çok hoş sohbet ve candan ailenin davetlisi olarak onlara gittik. Ağabeyimizin eşi, şahane bir softa hazırlamış, gecenin geç saatlerine kadar hem uzun uzun sohbet ettik hem de güzel yemeklerden yedik. Bir ara sofraya " kadınbudu köfte " geldi elimde olmadan bir an eskilerden bir anımı hatırladım. Sanki bir an stop düğmeme basılmış gibi kaldım ve 40 sene öncesine gittim.
İlkokulu yatılı olarak okudum İstanbul Yeşilköy Pansiyonlu ilkokulda. Deniz kenarında muhteşem manzaralı bir okuldu. Okuduğum binada tarihteki meşhur AYESTEFANOS(Yeşilköy) antlaşması, Osmanlılar ile Rus´lar arasında 03.03.1878 tarihinde, bu binada yapılmış. Daha sonra yıkıldı ve yerine yeni bir bina yapıldı.
Pazartesi günü çok erkenden kalkıp, rahmetli babaannem ile beraber Aksaray Valide Camiinin sokağındaki evimizden çıkar yürüye yürüye beraberce Yenikapı´daki tren istasyonuna giderdik. Hep evden ayrılmak bana çok hüzünlü gelirdi. Bazen ben onun elini tutardım bırakmamacasına bezende o benim elimi tutar el ele konuşa konuşa giderdik. Bazen elimi iki defa sıkardı, bende onunkini, daha sonra o üç defa sıkardı tabii bende dört defa tabii yine bende birden birbirimizin yüzüne bakar kahkahalar ile gülerdik. (Mekânı cennet olsun.) Tren istasyonuna gelince, beni orada bakliyen öğretmene teslim eder ama gitmez beklerdi taaki, benim arkadaşlarımla, öğretmenimle trene bininceye kadar.
Pazartesi gününden cumartesi öğle´ye kadar o zamanlar derslerimiz vardı. Cumartesi günü son dersden sonra avluya toplanır hep beraber istiklal marşını söyler sonra hep beraber yemekhaneye inilirdi. Ama hepimizi eve gitme sevinci kapladığı icin çoğumuz yemeği unutur biran evvel gitmeyi arzulardık.
Ama bilirdik hain ahcıbaşı Hasan amca, yine yapacağını yapmıştır. Zaten daha sabahtan başlayan" kadınbudu köfte " köfte kızartması kokusu bizi esir etmiştir. Fareli köyün kavalcısı misali biz o kokunun artik esiriydik. Üstelik Hasan amca bir hainlik daha yapıp çıtır çıtır kızarmış patateste yapınca vücudumuzun yarısı bir an evvel eve gitmek derdinde diğeri ise bir an evvel yemekhaneye gitme derdindeydi.
Yemekhanedeki manzara artik komik mi desem yoksa yürekler acısı mı desem bilemiyorum. Bir masada 12 tane çocuk otururdu ve bu masalar çok büyüktü, masa başında oturan, masa sorumlusuydu. Yani yemeği dağıtacaktır, çabuk dağıtması icin çimdikler atılır, ikazlar yapılırdı zavallı aceleden çoğu kez tabak yerine masaya dökerdi köfteleri. Masadaki o, 12 cıvıl cıvıl öğrencilerin halleri halen gözümün önündedir. Hepimiz ayakta yani oturur ile oturmuyor arasında çabuk çabuk yerken sallanan, kocaman kocaman lokmalar yutmaya çalışan bu arada boğulma tehlikesi geçirenler, çabuk çabuk yiyeyim derken yemekten ağzı yananlar, su içmeye çalışanlar, bu arada öğretmenlerimizin,
- çocuklar oturun bakalım, oturarak yiyin yoksa eve göndermeyiz, tehditleri...
Ama nerdee, oturup iki saniye sonra yine ayağa kalkmalar. Kimisinin bir ayağı yere basar diğer ayağı ile yâri oturur vaziyeti ile tabureye oturuyor oturmuyor durusu ile dururdu. Küçük sihirbazlar gibiydik.
Aksam saatlerinde bazen dikkat edin, bir ağaçta yüzlerce kuş toplanmış cıvıl cıvıl sesler çıkararak etrafa hoş bir canlılık verirler. Bizlerde yemekhaneden çıkarken o cıvıl cıvıl kuşlar gibiydik. Biran evvel uçup evlerimize gidebilmek.
Bazılarımızın annesi veya babası araba ile gelip çocuklarını aldığında olurdu ama işin en kral tarafı okul çıkış kapısında topluca birikip ikişer ikişer sıra olup o güzel üniformalarımızla Okulumuzdan Yeşilköy tren istasyonuna kadar yürümek yani dolayısı ile en işlek caddeden yürüyüp insanların arasına karışmak korkunç bir duyguydu. Bezende öğretmenimizin isteği doğrultusunda şarki ya da mars söylerdik. Bazen bana öyle gelirdi ki bütün herkes bize bakıyor, pencerelerden meraklı bakışlar, polislerin bize yolları açması...
Acaba o ülkede hep mi güneş vardı diyorum kendi kendime, bir gün olsun karabulutları, yağmuru hatırlamıyorum. İnanın bana hep güneşli günler aklıma geliyor yoksa ben sadece bahar ve yaz aylarında mı okula gidiyordum...
Bazen babaannem ilerlemiş yaşına rağmen sırf beni mutlu edebilmek icin cumartesi günleri okulun önüne gelirdi bendeki sevinci görmeniz gerekirdi. Bir sarılırdım ona sanki asırlık çınar ağacına sarılırcasına... Okulun önünde bekleyen faytonlara ( Büyükada´daki at arabaları veya İzmir´de kordondaki gibi tek atlı veya çift atlı ) binerdik. İkimizde faytonun arkasına kurulur neşe ile etrafımıza bakardık. Faytonu çeken atin ayakları asfalt´a değdikçe çıkan nal sesleri bana göre en güzel müzikti. Taaa tren istasyonuna kadar neşe icinde giderdik
Tabii yine elimi tutar 2 defa sıkar bende onu kini, 3 defa sıkar bende onunkini sonra birbirimize bakar kahkahaları koyuverirdik.
Yıllar sonra evlenip kızımız olduğunda onun adini verdik. Kızım 7–8 yaşına geldiğinde ona da öğretmiştim bu el ele giderken elimizi sıkma oyununu, ikimizde birbirimize bakıp kahkahaları koyuverirken her zaman o asırlık çınar ağacı gibi babaannemi hatırlarım.
İste böyle bazen bir KADINBUDU KÔFTESI, bazen bir resim, bir şarkı insani bulunduğu yerden, bulunduğu zamandan alıp sihirli bir vasıta ile geçmişe götürüveriyor.
Bazen kulağımıza gelen eski tanıdık bir müzik ile bazen bir resim, bir tanıdık kişi veya basit bir eşya ile bir an eskilere gidip daldığımız kim bilir kaç kere olmuştur ve halende oluyordur.
Kimisine göre, geçmişi düşünmek, icinde bulunduğun zamandan mutlu olmadığını gösterirmiş. Eğer bunu diyen, içinde bulunduğu zamandan mutlu değilse onu bilemem ama arada sırada geçmişe söyle bir gidip bazı eski güzel hatıraları, güzel şeyleri anımsamak hiçte kötü bir şey olmasa gerek.
Geçenlerde çok sevdiğimiz bir ağabeyim aksam yemeğine davet etti. Çok hoş sohbet ve candan ailenin davetlisi olarak onlara gittik. Ağabeyimizin eşi, şahane bir softa hazırlamış, gecenin geç saatlerine kadar hem uzun uzun sohbet ettik hem de güzel yemeklerden yedik. Bir ara sofraya " kadınbudu köfte " geldi elimde olmadan bir an eskilerden bir anımı hatırladım. Sanki bir an stop düğmeme basılmış gibi kaldım ve 40 sene öncesine gittim.
İlkokulu yatılı olarak okudum İstanbul Yeşilköy Pansiyonlu ilkokulda. Deniz kenarında muhteşem manzaralı bir okuldu. Okuduğum binada tarihteki meşhur AYESTEFANOS(Yeşilköy) antlaşması, Osmanlılar ile Rus´lar arasında 03.03.1878 tarihinde, bu binada yapılmış. Daha sonra yıkıldı ve yerine yeni bir bina yapıldı.
Pazartesi günü çok erkenden kalkıp, rahmetli babaannem ile beraber Aksaray Valide Camiinin sokağındaki evimizden çıkar yürüye yürüye beraberce Yenikapı´daki tren istasyonuna giderdik. Hep evden ayrılmak bana çok hüzünlü gelirdi. Bazen ben onun elini tutardım bırakmamacasına bezende o benim elimi tutar el ele konuşa konuşa giderdik. Bazen elimi iki defa sıkardı, bende onunkini, daha sonra o üç defa sıkardı tabii bende dört defa tabii yine bende birden birbirimizin yüzüne bakar kahkahalar ile gülerdik. (Mekânı cennet olsun.) Tren istasyonuna gelince, beni orada bakliyen öğretmene teslim eder ama gitmez beklerdi taaki, benim arkadaşlarımla, öğretmenimle trene bininceye kadar.
Pazartesi gününden cumartesi öğle´ye kadar o zamanlar derslerimiz vardı. Cumartesi günü son dersden sonra avluya toplanır hep beraber istiklal marşını söyler sonra hep beraber yemekhaneye inilirdi. Ama hepimizi eve gitme sevinci kapladığı icin çoğumuz yemeği unutur biran evvel gitmeyi arzulardık.
Ama bilirdik hain ahcıbaşı Hasan amca, yine yapacağını yapmıştır. Zaten daha sabahtan başlayan" kadınbudu köfte " köfte kızartması kokusu bizi esir etmiştir. Fareli köyün kavalcısı misali biz o kokunun artik esiriydik. Üstelik Hasan amca bir hainlik daha yapıp çıtır çıtır kızarmış patateste yapınca vücudumuzun yarısı bir an evvel eve gitmek derdinde diğeri ise bir an evvel yemekhaneye gitme derdindeydi.
Yemekhanedeki manzara artik komik mi desem yoksa yürekler acısı mı desem bilemiyorum. Bir masada 12 tane çocuk otururdu ve bu masalar çok büyüktü, masa başında oturan, masa sorumlusuydu. Yani yemeği dağıtacaktır, çabuk dağıtması icin çimdikler atılır, ikazlar yapılırdı zavallı aceleden çoğu kez tabak yerine masaya dökerdi köfteleri. Masadaki o, 12 cıvıl cıvıl öğrencilerin halleri halen gözümün önündedir. Hepimiz ayakta yani oturur ile oturmuyor arasında çabuk çabuk yerken sallanan, kocaman kocaman lokmalar yutmaya çalışan bu arada boğulma tehlikesi geçirenler, çabuk çabuk yiyeyim derken yemekten ağzı yananlar, su içmeye çalışanlar, bu arada öğretmenlerimizin,
- çocuklar oturun bakalım, oturarak yiyin yoksa eve göndermeyiz, tehditleri...
Ama nerdee, oturup iki saniye sonra yine ayağa kalkmalar. Kimisinin bir ayağı yere basar diğer ayağı ile yâri oturur vaziyeti ile tabureye oturuyor oturmuyor durusu ile dururdu. Küçük sihirbazlar gibiydik.
Aksam saatlerinde bazen dikkat edin, bir ağaçta yüzlerce kuş toplanmış cıvıl cıvıl sesler çıkararak etrafa hoş bir canlılık verirler. Bizlerde yemekhaneden çıkarken o cıvıl cıvıl kuşlar gibiydik. Biran evvel uçup evlerimize gidebilmek.
Bazılarımızın annesi veya babası araba ile gelip çocuklarını aldığında olurdu ama işin en kral tarafı okul çıkış kapısında topluca birikip ikişer ikişer sıra olup o güzel üniformalarımızla Okulumuzdan Yeşilköy tren istasyonuna kadar yürümek yani dolayısı ile en işlek caddeden yürüyüp insanların arasına karışmak korkunç bir duyguydu. Bezende öğretmenimizin isteği doğrultusunda şarki ya da mars söylerdik. Bazen bana öyle gelirdi ki bütün herkes bize bakıyor, pencerelerden meraklı bakışlar, polislerin bize yolları açması...
Acaba o ülkede hep mi güneş vardı diyorum kendi kendime, bir gün olsun karabulutları, yağmuru hatırlamıyorum. İnanın bana hep güneşli günler aklıma geliyor yoksa ben sadece bahar ve yaz aylarında mı okula gidiyordum...
Bazen babaannem ilerlemiş yaşına rağmen sırf beni mutlu edebilmek icin cumartesi günleri okulun önüne gelirdi bendeki sevinci görmeniz gerekirdi. Bir sarılırdım ona sanki asırlık çınar ağacına sarılırcasına... Okulun önünde bekleyen faytonlara ( Büyükada´daki at arabaları veya İzmir´de kordondaki gibi tek atlı veya çift atlı ) binerdik. İkimizde faytonun arkasına kurulur neşe ile etrafımıza bakardık. Faytonu çeken atin ayakları asfalt´a değdikçe çıkan nal sesleri bana göre en güzel müzikti. Taaa tren istasyonuna kadar neşe icinde giderdik
Tabii yine elimi tutar 2 defa sıkar bende onu kini, 3 defa sıkar bende onunkini sonra birbirimize bakar kahkahaları koyuverirdik.
Yıllar sonra evlenip kızımız olduğunda onun adini verdik. Kızım 7–8 yaşına geldiğinde ona da öğretmiştim bu el ele giderken elimizi sıkma oyununu, ikimizde birbirimize bakıp kahkahaları koyuverirken her zaman o asırlık çınar ağacı gibi babaannemi hatırlarım.
İste böyle bazen bir KADINBUDU KÔFTESI, bazen bir resim, bir şarkı insani bulunduğu yerden, bulunduğu zamandan alıp sihirli bir vasıta ile geçmişe götürüveriyor.
ZORUNLU GÖÇ ve LOZAN MÜBADİLLERİ
İnsan daha küçükken doğup büyüdüğü yeri çocukluk yaşlarında benimsiyor ve orasını beynine yerleştiriyor. Çocuklar bu olayı söyle algılayabilirler, burada annem, babam, kardeşlerim ve ben oturuyoruz demekti burası bizim.
Ama bir gün öyle bir şey oluyor ki, yetkili mercilerden birileri size 15 gün içinde ülkeyi terk etmenizi istiyor. Apar topar her şey satılıp paraya çevriliyor, yanınıza alabileceğiniz ise sadece size ağırlık vermeyecek bir kaç önemli şey olacak.
Oyun oynadığınız mahalleyi, arkadaşlarınızı, esnafı, gittiğiniz okulu, hatıralarınızı, dallarından kopardığınız meyve ağaçlarını, sevinçlerinizi ve üzüntülerinizi orada bırakmanız gerekecektir. Maddi olarak bıraktıklarınız orada kalacak sadece düşüncelerinizi, hatıralarınızı beraber götürebileceksiniz. Ve hiç bir zaman unutmayacaksınız, unutamayacaksınız.
İste, bu olayı en iyi yasayanlar " LOZAN MÜBADİLLERİ " olarak tanıdığımız, duyduğumuz kişilerdir.
1922 Kurtuluş savaşı ile beraber korkunç bir kargaşa yaşanmaya başlanmıştı. Yunan ordusu ile beraber ülkeyi terk etmek isteyen Ortodoks Rumlar korku ve panik icindeydiler. Buna benzer bir durumu ise 1912 tarihlerinde Balkan savaşında yenik düşen Osmanlı ordusu ile peşi sıra ülkesini terk edip Anadolu´ya gelen Müslüman halkta yıllar önce bu durumu yaşamıştı.
Lozan Barış toplantısında, öncelikle esirler ve sığınmacılar konusu ele alınmıştı. İngiltere temsilcisi Lord Curson´un ve Millet Meclisi görevlisi Nansen tarafından yapılan teklif ve rapor doğrultusunda 30 Ocak 1923 tarihinde, Lozan antlaşmasından bir kaç ay önce, Türk ve Yunan hükümetlerince bir Mübadele antlaşması imzalanmıştır. Buradaki amaç Türkiye topraklarında ikamet eden Rum ahalinin Yunanistan´a, Yunanistan´da oturan Türklerin ise Türkiye´ye zorunlu göç etmelerini sağlamak.
Burada tek istisna, Bati Trakya´da oturan Türklere ve İstanbul´da oturan Rum halkına olmuştur. Bu Bölgelerde oturan Türk ve Rum halkına zorunlu göç uygulanmamıştır.
Tarihteki bu ilk zorunlu göç nedeni ile 2 milyona yakin insan oturdukları yerlerden kopartılarak yeni yerleşim bölgelerine yollanmışlardır. Bu Mübadele sırasında mümkün olabildiğince adil olunmaya çalışılmış ama maalesef bu pek gerçekleşememiştir.
Evlerini, eşyalarının çoğunu bırakıp, zorunlu eşyalarını apar topar toplayıp kağnı arabaları ile yollara düsenler bir an evvel limanına gelmek ve kendilerini Türkiye´ye götürecek gemiye binmek istiyorlardı. Birçok aile Selanik limanında kendilerini götürecek gemiyi beklemeye başladılar ama bu bekleyiş erken gelenler icin nerdeyse bazen 15 günü buluyordu. Parası olan ucuzca bir otele sığınıyordu, parası daha kit olan ise sokak veya liman köselerinde bekliyordu. Bu arada haraç mezat satılan eşyalar paraya çevrilmiş ve yürekler heyecan içinde gider ayak eldekini çaldırmama veya kaybetmeme korkusu ise ayrı bir durum.
Gemiye binmek ise başka bir olay, gemiye binenler şükürler olsun deyip rahatlıyorlar. Yolculuk başlıyor, ne tarafa gidiliyor ne gibi bir yerdir gidilecek yer insanları nasıldır, kalacakları yer bakalım nasıl olacak, düşünceleri icinde bir seyahat. Maalesef gemide vefat edenler denize atılıyor, akıllarda kalan hiç unutulmamak üzere. Türkiye´ye varışta hükümetin Mübadiller icin tahsis ettiği yerlere yerleştiriliyorlar.
Bu mübadillerden biriside Bayan Vedia ELGÜN. Rahmetli esi, eski Mersin milletvekillerinden Fehmi ELGÜN. Vedia Hanim, kendisi Lozan Mübadilleri Vakfının ve Derneğinin hem kurucu üyelerinden hem de yönetim kurulu üyesi. Müsaade ederseniz bana vermiş olduğu mektubu hiç değiştirmeden sunuyorum.
Sevgili Yavuz´cuğum,
Rum; Yunan soyundan olup, Müslüman ülkelerinde oturan kimselere verilen ad
Mübadil kelimesinin anlamı Türkiye´deki Rumlarla değiş edilerek, Yunanistan´dan getirilen Türklere verilen ad.
Bir Mübadil kafilesi zorunlu göç diyebiliriz. Mübadele kapsamında Anadolu ve Trakya´dan, Rumeli ve adalara göç edenlerin sayısı 1 milyon 200 bin, Rumeli ve Adalardan Anadolu´ya ve Trakya´ya göç edenlerin sayısı 600.000 kişi civarında.
Mübadele sosyal bir rahatsızlığın sonucudur. 30 Ocak 1923 tarihinde Lozanda T.B.M.M. hükümetiyle Yunanistan hükümeti arasında imzalanan Yunan ve Türk ahalisinin mübadelesine ilişkin sözleşme ve Protokol gereğince her iki ülkeden ayrılanlar; arkalarında ülkelerini ve ailelerini, tarihini bırakarak Ata topraklarını terk etme zorunda bırakıldılar. Tarihe " BÜYÜK MÜBADELE " adıyla geçer. Bu zorunlu göçte, her iki ulustan Mübadil ve çocukları anlatılan bu acılarla büyümüşler. Bahçesindeki hanımeli kokusu, nar ağaçları erik ağaçlarını hayal ederek yaşamışlar.
Bunları anlatmak asla mümkün değil. Bu sonsuz aldatış yürekleri yakmış. Mallarını, mülklerini bırakarak gelmişler, adil bir dağıtım olmamış. Büyük bir kayba uğramışlar.
İste ailemde bu zorunlu göce fedakârlık yapmış. Sanki hoşgörü kültürüyle yoğrulmuşlar. Dışarıya acılarını yansıtmamışlar. Tabiî ki acıların ruhsal etkisi olmuştur. Sıkıntılarının ağır ve sürekli olduğunu düşünüyorum.
Bu " KİTLESEL BİR ACI " Rumeli´de ağıt kültürü olmadığı icin konuşmamayı tercih etmişler.
Mübadele ve göçmenlerin hayatini en iyi özetleyen sözler" DUYMAMIŞ GİBİ YAP GELMEMİŞ GİBİ DÜŞÜN.
Bu göçmenlerin sessizliği Ana -Vatan Şükran Felsefesi. Yapılan bu yer değişikliğinden, belleklerde boşluklar vardı böylece 1 ve 2 kuşak mübadil ve çocukları 13 Şubat 1999 büyük mübadele çocukları girişimi altında toplandık, gittikçe çoğaldık.
Amacımız, yakin tarihimizi ve Mübadeleyi, bilinçli olarak araştırmak belgelemek, Mübadillerin geride bıraktıkları, insanlık mirası, kültür varlıklarının korunmasını sağlamak Türkiye ve Yunanistan halkları arasında dostluk ve işbirliği kurmak, geliştirmek. Barış kültürünün gelişmesi icin caba göstermek, bu girişimimizi kısa zamanda LOZAN MÜBADİLLERİ VAKFI´na dönüştürdük. 2001 de Vakıf tescillendi, uluslararası hitap edeceğiz.
Mûfide Pekin, Çimen Turan arkadaşlarımızın ortak çalışmalarıyla " MÜBADELE BİBLİYOGRAFİSİ " hazırlandı.
Vakıf bizim geçmişimizdeki kültürümüzü yaşatabilmemizi sağlayacak. O günlerden kalan çok az olsada, canlı tanıkların anlatımıyla resimlerle belgesel hazırlamak en önde gelen amacımız. Türk- Yunan dostluğunun kalıcı ve bilimsel ağırlıklı olmasını istiyoruz. Çalışmalarımızı böyle yönlendiriyoruz.
İki ülkenin benzer çilelerini çekenlerin çocuklarıyla kucaklaşmak, insan sevgisinin en güzel ifadesidir.
Kültür anlayışı, dostluk anlayışı, çekilen acıları güle dünüştürsûn. Gülü size verdigim zaman elimizde kokusu kalsin...
Bu mutlulukla hepimiz bir gönülde girelim. Barış köprüsünde ellerimiz birleşsin. Evrenin mayası SEVGI değilmi?
Bilgi gibi sevgimizinde bir ucu Tanrıya ulaşır.
Çekilen Acılar Bir Daha Yaşanmasın.
Halan
Vedia ELGÜN
İnsan daha küçükken doğup büyüdüğü yeri çocukluk yaşlarında benimsiyor ve orasını beynine yerleştiriyor. Çocuklar bu olayı söyle algılayabilirler, burada annem, babam, kardeşlerim ve ben oturuyoruz demekti burası bizim.
Ama bir gün öyle bir şey oluyor ki, yetkili mercilerden birileri size 15 gün içinde ülkeyi terk etmenizi istiyor. Apar topar her şey satılıp paraya çevriliyor, yanınıza alabileceğiniz ise sadece size ağırlık vermeyecek bir kaç önemli şey olacak.
Oyun oynadığınız mahalleyi, arkadaşlarınızı, esnafı, gittiğiniz okulu, hatıralarınızı, dallarından kopardığınız meyve ağaçlarını, sevinçlerinizi ve üzüntülerinizi orada bırakmanız gerekecektir. Maddi olarak bıraktıklarınız orada kalacak sadece düşüncelerinizi, hatıralarınızı beraber götürebileceksiniz. Ve hiç bir zaman unutmayacaksınız, unutamayacaksınız.
İste, bu olayı en iyi yasayanlar " LOZAN MÜBADİLLERİ " olarak tanıdığımız, duyduğumuz kişilerdir.
1922 Kurtuluş savaşı ile beraber korkunç bir kargaşa yaşanmaya başlanmıştı. Yunan ordusu ile beraber ülkeyi terk etmek isteyen Ortodoks Rumlar korku ve panik icindeydiler. Buna benzer bir durumu ise 1912 tarihlerinde Balkan savaşında yenik düşen Osmanlı ordusu ile peşi sıra ülkesini terk edip Anadolu´ya gelen Müslüman halkta yıllar önce bu durumu yaşamıştı.
Lozan Barış toplantısında, öncelikle esirler ve sığınmacılar konusu ele alınmıştı. İngiltere temsilcisi Lord Curson´un ve Millet Meclisi görevlisi Nansen tarafından yapılan teklif ve rapor doğrultusunda 30 Ocak 1923 tarihinde, Lozan antlaşmasından bir kaç ay önce, Türk ve Yunan hükümetlerince bir Mübadele antlaşması imzalanmıştır. Buradaki amaç Türkiye topraklarında ikamet eden Rum ahalinin Yunanistan´a, Yunanistan´da oturan Türklerin ise Türkiye´ye zorunlu göç etmelerini sağlamak.
Burada tek istisna, Bati Trakya´da oturan Türklere ve İstanbul´da oturan Rum halkına olmuştur. Bu Bölgelerde oturan Türk ve Rum halkına zorunlu göç uygulanmamıştır.
Tarihteki bu ilk zorunlu göç nedeni ile 2 milyona yakin insan oturdukları yerlerden kopartılarak yeni yerleşim bölgelerine yollanmışlardır. Bu Mübadele sırasında mümkün olabildiğince adil olunmaya çalışılmış ama maalesef bu pek gerçekleşememiştir.
Evlerini, eşyalarının çoğunu bırakıp, zorunlu eşyalarını apar topar toplayıp kağnı arabaları ile yollara düsenler bir an evvel limanına gelmek ve kendilerini Türkiye´ye götürecek gemiye binmek istiyorlardı. Birçok aile Selanik limanında kendilerini götürecek gemiyi beklemeye başladılar ama bu bekleyiş erken gelenler icin nerdeyse bazen 15 günü buluyordu. Parası olan ucuzca bir otele sığınıyordu, parası daha kit olan ise sokak veya liman köselerinde bekliyordu. Bu arada haraç mezat satılan eşyalar paraya çevrilmiş ve yürekler heyecan içinde gider ayak eldekini çaldırmama veya kaybetmeme korkusu ise ayrı bir durum.
Gemiye binmek ise başka bir olay, gemiye binenler şükürler olsun deyip rahatlıyorlar. Yolculuk başlıyor, ne tarafa gidiliyor ne gibi bir yerdir gidilecek yer insanları nasıldır, kalacakları yer bakalım nasıl olacak, düşünceleri icinde bir seyahat. Maalesef gemide vefat edenler denize atılıyor, akıllarda kalan hiç unutulmamak üzere. Türkiye´ye varışta hükümetin Mübadiller icin tahsis ettiği yerlere yerleştiriliyorlar.
Bu mübadillerden biriside Bayan Vedia ELGÜN. Rahmetli esi, eski Mersin milletvekillerinden Fehmi ELGÜN. Vedia Hanim, kendisi Lozan Mübadilleri Vakfının ve Derneğinin hem kurucu üyelerinden hem de yönetim kurulu üyesi. Müsaade ederseniz bana vermiş olduğu mektubu hiç değiştirmeden sunuyorum.
Sevgili Yavuz´cuğum,
Rum; Yunan soyundan olup, Müslüman ülkelerinde oturan kimselere verilen ad
Mübadil kelimesinin anlamı Türkiye´deki Rumlarla değiş edilerek, Yunanistan´dan getirilen Türklere verilen ad.
Bir Mübadil kafilesi zorunlu göç diyebiliriz. Mübadele kapsamında Anadolu ve Trakya´dan, Rumeli ve adalara göç edenlerin sayısı 1 milyon 200 bin, Rumeli ve Adalardan Anadolu´ya ve Trakya´ya göç edenlerin sayısı 600.000 kişi civarında.
Mübadele sosyal bir rahatsızlığın sonucudur. 30 Ocak 1923 tarihinde Lozanda T.B.M.M. hükümetiyle Yunanistan hükümeti arasında imzalanan Yunan ve Türk ahalisinin mübadelesine ilişkin sözleşme ve Protokol gereğince her iki ülkeden ayrılanlar; arkalarında ülkelerini ve ailelerini, tarihini bırakarak Ata topraklarını terk etme zorunda bırakıldılar. Tarihe " BÜYÜK MÜBADELE " adıyla geçer. Bu zorunlu göçte, her iki ulustan Mübadil ve çocukları anlatılan bu acılarla büyümüşler. Bahçesindeki hanımeli kokusu, nar ağaçları erik ağaçlarını hayal ederek yaşamışlar.
Bunları anlatmak asla mümkün değil. Bu sonsuz aldatış yürekleri yakmış. Mallarını, mülklerini bırakarak gelmişler, adil bir dağıtım olmamış. Büyük bir kayba uğramışlar.
İste ailemde bu zorunlu göce fedakârlık yapmış. Sanki hoşgörü kültürüyle yoğrulmuşlar. Dışarıya acılarını yansıtmamışlar. Tabiî ki acıların ruhsal etkisi olmuştur. Sıkıntılarının ağır ve sürekli olduğunu düşünüyorum.
Bu " KİTLESEL BİR ACI " Rumeli´de ağıt kültürü olmadığı icin konuşmamayı tercih etmişler.
Mübadele ve göçmenlerin hayatini en iyi özetleyen sözler" DUYMAMIŞ GİBİ YAP GELMEMİŞ GİBİ DÜŞÜN.
Bu göçmenlerin sessizliği Ana -Vatan Şükran Felsefesi. Yapılan bu yer değişikliğinden, belleklerde boşluklar vardı böylece 1 ve 2 kuşak mübadil ve çocukları 13 Şubat 1999 büyük mübadele çocukları girişimi altında toplandık, gittikçe çoğaldık.
Amacımız, yakin tarihimizi ve Mübadeleyi, bilinçli olarak araştırmak belgelemek, Mübadillerin geride bıraktıkları, insanlık mirası, kültür varlıklarının korunmasını sağlamak Türkiye ve Yunanistan halkları arasında dostluk ve işbirliği kurmak, geliştirmek. Barış kültürünün gelişmesi icin caba göstermek, bu girişimimizi kısa zamanda LOZAN MÜBADİLLERİ VAKFI´na dönüştürdük. 2001 de Vakıf tescillendi, uluslararası hitap edeceğiz.
Mûfide Pekin, Çimen Turan arkadaşlarımızın ortak çalışmalarıyla " MÜBADELE BİBLİYOGRAFİSİ " hazırlandı.
Vakıf bizim geçmişimizdeki kültürümüzü yaşatabilmemizi sağlayacak. O günlerden kalan çok az olsada, canlı tanıkların anlatımıyla resimlerle belgesel hazırlamak en önde gelen amacımız. Türk- Yunan dostluğunun kalıcı ve bilimsel ağırlıklı olmasını istiyoruz. Çalışmalarımızı böyle yönlendiriyoruz.
İki ülkenin benzer çilelerini çekenlerin çocuklarıyla kucaklaşmak, insan sevgisinin en güzel ifadesidir.
Kültür anlayışı, dostluk anlayışı, çekilen acıları güle dünüştürsûn. Gülü size verdigim zaman elimizde kokusu kalsin...
Bu mutlulukla hepimiz bir gönülde girelim. Barış köprüsünde ellerimiz birleşsin. Evrenin mayası SEVGI değilmi?
Bilgi gibi sevgimizinde bir ucu Tanrıya ulaşır.
Çekilen Acılar Bir Daha Yaşanmasın.
Halan
Vedia ELGÜN
zondag 11 oktober 2009
SERGiME BEKLIYORUM...
SERGiME BEKLiYORUM...
Yakin bir tarihte kendimce bir sergi acmak istiyorum. Ne zamandan beri bunun icin calaismalarda bulunuyordum. Gerci masallah malzeme bulma konusunda hic ama hic te zorlanmadim.
Burada sergilemek istedigim resimler, insanoglunun yerde yaptigi tamamen ve tam naurel bir calisma sekli olan " Balgamli Tükürük Sergisi ".
Insanin önce büyük bir kuvvet ile" hhiirrrrkkk" diye gerinip genzinde, agzinda, bogazinda ne varsa artik yaradana SIGINIP, hhgggaaarrrrkkk ttuuuuuuuuu diye, agzinda 75° lik bir tükürme sekli ile yere dogru o balgami yapistirmasi sizce hic enteresan degilmi, sorarim sizlere ? Yere yapisan o yesilli, sarili balgami birde ayakkabi calismasi ile son bir retüs cekip iyice dagitarak yere daha iyice yayan, yani naturel tuvaline demek istiyorum, bu calismayi resimleyip bir sergi acayim diyorum.
Bazende bir kere yaradana SIGINIP kuvvetlice balgami cikaran kisinin ikinci defa tekrar bogazini temizleyip sonkalanlarida tükürüp yaptigi calismayi tamamlayan bu görüntüleri bir gözünüzün önüne getirsenize muhtesem degilmi ?
Gecen gün gördügüm bir calisma harikaydi. Anlatmadan edemiyecegim, kücük bir simit büyüklügündeki calisma ( uydurmuyorum adamdaki cigerlere bakin) tamamen yere yansimis, hafif yesil balgamin yanina daha koyu yesil balgamlar yer almis, sanki tam bir naturmort calismasi yapiliyor.
Bu renklerin yanina ise, renksiz tükürügünü dekor olarak etrafina yaymis. Burada ki calismaya hic ayak calismasi eklenmemis, tam olarak enfes anliyacaginiz.
Bilhassa okul önlerinde sigarali balgam ve özellikle hastane kapilari önündeki degisik balgam ve tükürük calismalarini bir görmenizi tavsiye ederim. Yerdeki balgamlarin bazilarinin icinde sigara izmariti genc neslinde ART calismalarda ne bicim yönlendigini göstermektedir.
Bu sanat calismalari yapanlarin bazen burnundanda cikardiklari diger bir calisma ki buna TAZZiKLi FISKIRTMA metodu deniyor, bu calisma ürününden sonra ellerine bulasan bu sanat calisma hammaddesini pantalonlarinin arka ceplerine ya da duvarlara sürme sekli görülmeye deger. Bazi ustalarin ise ellerini dahi hic kirletmeden bu calismayi yaptiklari görülmüstür.
Simdiye kadar görülen en güzel resim ise 3 degisik balgamin adeta bir tavada kirilmis 3 yumurta gibi bir yerde durmasi ve adeta bu calismanin icindeki koyu yesilimsi kirmiziya calan orta bölümün estetik bir görünüm vermesi görülmeye deger.
Bu calismalar sadece yurdumun insanina ait degil tabii cok uluslu bir calisma söz konusu. Ve birbirlerine destek verircesine cesitli milletlerden sanatsever kisilerin calismalarini görebiliriz. Cin'lilerin masada yemek yerken yaptiklari yemek arasi calismalari, uzun elbiseli Fas'lilarin yaptiklari, tükür üstüne bas ve git calismalari, bunlarda ayri bir özellik tabii.
Ama kim ne derse desin yinede bizim ustalarimizin calismalarina hic bir ülkenin ustalari su bile dökemez. Dûsünsenize bir kere bu isin degisik versiyonlarini lütfen;
* Tek burun tikanip diger burundan FISKIRTMA
* Daha sonra öteki burundakini de yerdeki calismanin yanina FISKIRTMA
* Yürürken yapilan calismalar
* Oturdugu yerden yapilan calismalar
* Önce bogaz calismasi ve arkasindan tamamlama olarak burun ile bitirme.
Gördügünüz gibi, bunlar size hic te kolay bir calisma gibi gelmiyor degilmi ?
Yakin bir tarihte kendimce bir sergi acmak istiyorum. Ne zamandan beri bunun icin calaismalarda bulunuyordum. Gerci masallah malzeme bulma konusunda hic ama hic te zorlanmadim.
Burada sergilemek istedigim resimler, insanoglunun yerde yaptigi tamamen ve tam naurel bir calisma sekli olan " Balgamli Tükürük Sergisi ".
Insanin önce büyük bir kuvvet ile" hhiirrrrkkk" diye gerinip genzinde, agzinda, bogazinda ne varsa artik yaradana SIGINIP, hhgggaaarrrrkkk ttuuuuuuuuu diye, agzinda 75° lik bir tükürme sekli ile yere dogru o balgami yapistirmasi sizce hic enteresan degilmi, sorarim sizlere ? Yere yapisan o yesilli, sarili balgami birde ayakkabi calismasi ile son bir retüs cekip iyice dagitarak yere daha iyice yayan, yani naturel tuvaline demek istiyorum, bu calismayi resimleyip bir sergi acayim diyorum.
Bazende bir kere yaradana SIGINIP kuvvetlice balgami cikaran kisinin ikinci defa tekrar bogazini temizleyip sonkalanlarida tükürüp yaptigi calismayi tamamlayan bu görüntüleri bir gözünüzün önüne getirsenize muhtesem degilmi ?
Gecen gün gördügüm bir calisma harikaydi. Anlatmadan edemiyecegim, kücük bir simit büyüklügündeki calisma ( uydurmuyorum adamdaki cigerlere bakin) tamamen yere yansimis, hafif yesil balgamin yanina daha koyu yesil balgamlar yer almis, sanki tam bir naturmort calismasi yapiliyor.
Bu renklerin yanina ise, renksiz tükürügünü dekor olarak etrafina yaymis. Burada ki calismaya hic ayak calismasi eklenmemis, tam olarak enfes anliyacaginiz.
Bilhassa okul önlerinde sigarali balgam ve özellikle hastane kapilari önündeki degisik balgam ve tükürük calismalarini bir görmenizi tavsiye ederim. Yerdeki balgamlarin bazilarinin icinde sigara izmariti genc neslinde ART calismalarda ne bicim yönlendigini göstermektedir.
Bu sanat calismalari yapanlarin bazen burnundanda cikardiklari diger bir calisma ki buna TAZZiKLi FISKIRTMA metodu deniyor, bu calisma ürününden sonra ellerine bulasan bu sanat calisma hammaddesini pantalonlarinin arka ceplerine ya da duvarlara sürme sekli görülmeye deger. Bazi ustalarin ise ellerini dahi hic kirletmeden bu calismayi yaptiklari görülmüstür.
Simdiye kadar görülen en güzel resim ise 3 degisik balgamin adeta bir tavada kirilmis 3 yumurta gibi bir yerde durmasi ve adeta bu calismanin icindeki koyu yesilimsi kirmiziya calan orta bölümün estetik bir görünüm vermesi görülmeye deger.
Bu calismalar sadece yurdumun insanina ait degil tabii cok uluslu bir calisma söz konusu. Ve birbirlerine destek verircesine cesitli milletlerden sanatsever kisilerin calismalarini görebiliriz. Cin'lilerin masada yemek yerken yaptiklari yemek arasi calismalari, uzun elbiseli Fas'lilarin yaptiklari, tükür üstüne bas ve git calismalari, bunlarda ayri bir özellik tabii.
Ama kim ne derse desin yinede bizim ustalarimizin calismalarina hic bir ülkenin ustalari su bile dökemez. Dûsünsenize bir kere bu isin degisik versiyonlarini lütfen;
* Tek burun tikanip diger burundan FISKIRTMA
* Daha sonra öteki burundakini de yerdeki calismanin yanina FISKIRTMA
* Yürürken yapilan calismalar
* Oturdugu yerden yapilan calismalar
* Önce bogaz calismasi ve arkasindan tamamlama olarak burun ile bitirme.
Gördügünüz gibi, bunlar size hic te kolay bir calisma gibi gelmiyor degilmi ?
iCiMiZDEKi YASAM GÜCÜ
iCiMiZDEKi YASAM GÜCÜ
Yasam güzel, yasamak güzel bir sey. Günesin sicakligi, sevdiginin bir öpücügü, annenin, babanin sevgisi, evlâtlarimiz. Kisacasi yanimizda ve cevremizde bizi kusatan onca güzel seylerin olmasi ve bizimde bunlari görebilmemiz ve görmek istememiz güzel bir sey. Hayati güzel yapan bunca seyleri hissedebilmek ve görebilmek en önemlisi.
Fakat böyle bir madalyonun birde diger yüzü var. Icinde bulundugumuz bu olaganüstü yogun gecen modern dönemde yasam hic te kolay degil. Bu sürat caginda herseye ayak uydurmak hic ama hic te kolay degil. Herseyin cabuk olmasi lazim, is yerinizdesiniz ögle paydosunda cabuk cabuk atistirilan sözde " ögle yemegi" aman yemegi cabuk getir ise gec kalmiyayim", yemek acele acele yenir...sabahlari ayri bir telâs, ise gec kalmamak icin...araba cabuk sürülür ise gec kalmamak yada okula yada gidilecek, artik neresi ise...dogru dürüst flört bile yapilamiyor nerdeyse, at bi SMS cabuk olur. Sosyal iliskilerin kopmaya basladigi ve insanlarin kendisini daha izole edip kapanmasi ile kutu gibi ayri dünyalarimizda yasiyoruz.
Yapilan arastirmalarin gelen sonuclari hic ic acici degil adeta facia bouytlarinda. Bilhassa kuzey Avrupa ülkelerinde icinde bulundugu durumdan bunalan ve intihar edenlerin sayisi bugün korkunc boyutta. Söyle bir örnek vermek istersek Belcika gibi kücük bir ülkede intihar eden kisi sayisi 7'yi bulmaktadir. Ne yilliktir bu rakam ne aylik nede haftalik, GÜNDE 7 kisinin intihar ettigi bir ülke... Tabii basi Finlandiya cekmektedir.
Bugün, bir cok doktor, profesör ve " Intihar telefon hatti'nda " calisan bir arkadasim ile 2 saat bu konuyu konustuk. Dûsünebiliyormusunuz, Intihar hattinda gönüllü olarak calisan arkadasimin verdigi bilgiye göre, günde ortalama 30 telefon geliyormus. Cogu, maddi kriz, maddiyata dayanan sorunlar, mutsuzluk, eslerin kavgasi, basarisizlik üzerine dayanan telefonlar.
Yapilan bir arastirmaya göre Hollanda'da intihar olayinin daha az oldugu saptanmis, bunun sonucunu ise ' insanlarin daha cok gereken konusmayi yaptiklari" saptanmis. Yani dertlerini iclerinde tutmuyorlar,gerekli kisiler ile ve gerektigi sekilde konusuyorlarmis.
Bugün duydugum bir olayda icim bir tuhaf oldu; Bir telefon geliyor ve bu vakifta gönüllü olarak calisan arkadasim telefonu aliyor, önce hic bir ses yok ve telefon biraz sessizce durduktan sonra karsi taraf telefonu kapatiyor 5 dakika sonra yeniden telefon caliyor yine arkadasim telefonu aliyor Alo, Alo , karsi taraftan hic ses yok...bekliyor sonunda karsi taraf cekine cekine konusmaya basliyor, bunalimda oldugunu, intihar etmeyi düsündügünü söylüyor. Arkadasim Luc ise son derece sakin bir sekilde, karsi taraf ile komünikasyon kurmayi deniyor tabii daha önceden kurslardan almis oldugu tecrübelerini konusturmaya basliyor. Sonuc ise cok olumlu oluyor. Karsi taraftaki bayan sesi, icindeki birikmis yillarin tüm dertlerini konusarak kusuyor...
Olay ne yazik ki söyle, bu kadincagiz 12 yasindan itibaren babasi tarafindan insest bir iliski icine itiliyor dolayisi ile babasi bu kizcagizi sürekli olarak igfal ediyor. Daha sonra kiz hamile kaliyor ve dogum oluyor. Babasi dogan bu bebegi, kizinin gözünün önünde yani hemde annesinin gözünün önûnde öldürüyor. Yillarca bu olayi icinde tutmus bir kisinin sonunda care olarak bunalima düsüp intihar etmek istemesi, tek düsünce. Ne mutlu ki kadinin ( 35 yasinda) acmis oldugu bu telefon ile saatlerce süren bir konusma ile kadin yeniden hayata döndürülüyor. Uzun bir psikolojik tedavi gördükten sonra simdi kadinin normal hayata döndügünü mutluluk ile söylüyor, arkadasim. Ne mutlu.
Nereye gidiyoruz bu sürat ile, bu sürat ile varilmak istenen hedef ne ? Bu hedef neresi ? Yitirilen insanlik bir tarafa, verilen yasami tam yasiyamamak bir tarafa. Kimisi, sicak bir tarhana corbasi icerken mutluluk alirken, digeri Monaco'da limoges tabaklarda sunulan istakoz corbasina dudak büker.
Insanin yasami mezar tasindaki dogum ile ölüm tarihi arasindaki konulan cizgi kadardir demis, filozofun biri. Kapayin gözünüzü bir an, bulundugunuz yerde hic bir ses olmasin...bir an düsünün, artik yoksun. Sonsuzluga dogru gidis. Bir daha ne günesin sicakligini, ne sevdiginin sarilmasini, dudaklarini, ne annenin ne de babanin sesini, mis gibi taze demli bir cayi yudumlamayi denize karsi, pembenin pembesini, cocugunun gözlerini...artik göremiyeceksin ! Acma daha gözlerini yasarken azicik daha karanlikta tut bir iki dakika daha... O zaman belki daha iyi anlarsin, iki dakika sonrasi gözlerini tekrar acinca, kulagina bir müzik sesi gelince, kisacasi kimi zaman kizdigin sey bile sana simdi hosuna giden sey olarak gelecektir.
Elinden kayip giden hayati tutmaya calisma nasil olsa kayip gidecek ama sen bu GÜZEL HAYATI DOYA DOYA YASA ve cevrene yardimci ol, ol ki hayati devam ettirelim. Hep beraberce.
* Tüm dünyada ki intihar etmek isteyen herkesin gönlüne yasama gücü ver Yarabbim.
Yasam güzel, yasamak güzel bir sey. Günesin sicakligi, sevdiginin bir öpücügü, annenin, babanin sevgisi, evlâtlarimiz. Kisacasi yanimizda ve cevremizde bizi kusatan onca güzel seylerin olmasi ve bizimde bunlari görebilmemiz ve görmek istememiz güzel bir sey. Hayati güzel yapan bunca seyleri hissedebilmek ve görebilmek en önemlisi.
Fakat böyle bir madalyonun birde diger yüzü var. Icinde bulundugumuz bu olaganüstü yogun gecen modern dönemde yasam hic te kolay degil. Bu sürat caginda herseye ayak uydurmak hic ama hic te kolay degil. Herseyin cabuk olmasi lazim, is yerinizdesiniz ögle paydosunda cabuk cabuk atistirilan sözde " ögle yemegi" aman yemegi cabuk getir ise gec kalmiyayim", yemek acele acele yenir...sabahlari ayri bir telâs, ise gec kalmamak icin...araba cabuk sürülür ise gec kalmamak yada okula yada gidilecek, artik neresi ise...dogru dürüst flört bile yapilamiyor nerdeyse, at bi SMS cabuk olur. Sosyal iliskilerin kopmaya basladigi ve insanlarin kendisini daha izole edip kapanmasi ile kutu gibi ayri dünyalarimizda yasiyoruz.
Yapilan arastirmalarin gelen sonuclari hic ic acici degil adeta facia bouytlarinda. Bilhassa kuzey Avrupa ülkelerinde icinde bulundugu durumdan bunalan ve intihar edenlerin sayisi bugün korkunc boyutta. Söyle bir örnek vermek istersek Belcika gibi kücük bir ülkede intihar eden kisi sayisi 7'yi bulmaktadir. Ne yilliktir bu rakam ne aylik nede haftalik, GÜNDE 7 kisinin intihar ettigi bir ülke... Tabii basi Finlandiya cekmektedir.
Bugün, bir cok doktor, profesör ve " Intihar telefon hatti'nda " calisan bir arkadasim ile 2 saat bu konuyu konustuk. Dûsünebiliyormusunuz, Intihar hattinda gönüllü olarak calisan arkadasimin verdigi bilgiye göre, günde ortalama 30 telefon geliyormus. Cogu, maddi kriz, maddiyata dayanan sorunlar, mutsuzluk, eslerin kavgasi, basarisizlik üzerine dayanan telefonlar.
Yapilan bir arastirmaya göre Hollanda'da intihar olayinin daha az oldugu saptanmis, bunun sonucunu ise ' insanlarin daha cok gereken konusmayi yaptiklari" saptanmis. Yani dertlerini iclerinde tutmuyorlar,gerekli kisiler ile ve gerektigi sekilde konusuyorlarmis.
Bugün duydugum bir olayda icim bir tuhaf oldu; Bir telefon geliyor ve bu vakifta gönüllü olarak calisan arkadasim telefonu aliyor, önce hic bir ses yok ve telefon biraz sessizce durduktan sonra karsi taraf telefonu kapatiyor 5 dakika sonra yeniden telefon caliyor yine arkadasim telefonu aliyor Alo, Alo , karsi taraftan hic ses yok...bekliyor sonunda karsi taraf cekine cekine konusmaya basliyor, bunalimda oldugunu, intihar etmeyi düsündügünü söylüyor. Arkadasim Luc ise son derece sakin bir sekilde, karsi taraf ile komünikasyon kurmayi deniyor tabii daha önceden kurslardan almis oldugu tecrübelerini konusturmaya basliyor. Sonuc ise cok olumlu oluyor. Karsi taraftaki bayan sesi, icindeki birikmis yillarin tüm dertlerini konusarak kusuyor...
Olay ne yazik ki söyle, bu kadincagiz 12 yasindan itibaren babasi tarafindan insest bir iliski icine itiliyor dolayisi ile babasi bu kizcagizi sürekli olarak igfal ediyor. Daha sonra kiz hamile kaliyor ve dogum oluyor. Babasi dogan bu bebegi, kizinin gözünün önünde yani hemde annesinin gözünün önûnde öldürüyor. Yillarca bu olayi icinde tutmus bir kisinin sonunda care olarak bunalima düsüp intihar etmek istemesi, tek düsünce. Ne mutlu ki kadinin ( 35 yasinda) acmis oldugu bu telefon ile saatlerce süren bir konusma ile kadin yeniden hayata döndürülüyor. Uzun bir psikolojik tedavi gördükten sonra simdi kadinin normal hayata döndügünü mutluluk ile söylüyor, arkadasim. Ne mutlu.
Nereye gidiyoruz bu sürat ile, bu sürat ile varilmak istenen hedef ne ? Bu hedef neresi ? Yitirilen insanlik bir tarafa, verilen yasami tam yasiyamamak bir tarafa. Kimisi, sicak bir tarhana corbasi icerken mutluluk alirken, digeri Monaco'da limoges tabaklarda sunulan istakoz corbasina dudak büker.
Insanin yasami mezar tasindaki dogum ile ölüm tarihi arasindaki konulan cizgi kadardir demis, filozofun biri. Kapayin gözünüzü bir an, bulundugunuz yerde hic bir ses olmasin...bir an düsünün, artik yoksun. Sonsuzluga dogru gidis. Bir daha ne günesin sicakligini, ne sevdiginin sarilmasini, dudaklarini, ne annenin ne de babanin sesini, mis gibi taze demli bir cayi yudumlamayi denize karsi, pembenin pembesini, cocugunun gözlerini...artik göremiyeceksin ! Acma daha gözlerini yasarken azicik daha karanlikta tut bir iki dakika daha... O zaman belki daha iyi anlarsin, iki dakika sonrasi gözlerini tekrar acinca, kulagina bir müzik sesi gelince, kisacasi kimi zaman kizdigin sey bile sana simdi hosuna giden sey olarak gelecektir.
Elinden kayip giden hayati tutmaya calisma nasil olsa kayip gidecek ama sen bu GÜZEL HAYATI DOYA DOYA YASA ve cevrene yardimci ol, ol ki hayati devam ettirelim. Hep beraberce.
* Tüm dünyada ki intihar etmek isteyen herkesin gönlüne yasama gücü ver Yarabbim.
vrijdag 2 oktober 2009
AFiS
Cannes'da Türkiye’yi temsil edecek ISTANBUL 2010 Konulu Basın Afişi
.
.
Beğendiniz mi afişi?
Türk müyüz, Çinli miyiz ?Erkeklerimiz homoseksüel midir
(üstte yatan transparan tülden pantolon giymiş kadın görünümlü erkeğe dikkat),
Kadınlarımız cariye midir, köle midir?
Bu afiş kesinlikle 2010 yılının Atatürk Cumhuriyetinin Istanbul’unun imajı olmamalıdır
woensdag 30 september 2009
Abonneren op:
Posts (Atom)
